انواع ایمپلنت در شرق تهران
ایمپلنت اندو استیل

انواع ایمپلنت در دندانپزشکی شرق تهران 

ایمپلنت‌های دندانی انواع مختلفی  دارند که هر کدام  شرایط و نیازهای خاصی از بیماران را  درمان می کند . در موارد زیر به انواع مختلف ایملپنت اشاره میکنیم :

1. ایمپلنت‌های اندوستال (Endosteal):

این نوع ایمپلنت، یکی از  انواع ایمپلنت رایج دندانی می باشد .ایمپلنت‌های اندوستال به طور خیلی مستقیم در استخوان فک  جا گذاری می شوند .این ایمپلنت‌ها معمولاً از جنس تیتانیوم می باشند  و به شکل پیچ یا سیلندر هستند .

ایمپلنت‌های اندوستال برای کسانی که استخوان فک کافی و سالم دارند بسیار مناسب می باشند .

از آنجا که ایمپلنت‌های اندوستال در استخوان فک جاگذاری می‌شوند، این روش می‌تواند بسیار تهاجمی بوده و به زمان بهبودی قابل توجهی نیاز داشته باشد.

 بنابراین، این درمان ممکن است در همه موارد مناسب نباشد. این نوع ایمپلنت برای کودکان یا نوجوانانی که استخوان فک آنها هنوز در حال رشد و تکامل است، توصیه نمی‌شود.

علاوه بر این، شرایط زیر ممکن است شما را به عنوان کاندیدای ایمپلنت‌های اندوستال رد نماید :

  • شرایط پزشکی از قبل موجود، مانند دیابت، پوکی استخوان و فشار خون بالا (هیپرتانسیون)
  • حجم استخوان ناکافی برای قرار دادن و نگه داشتن ایمپلنت
  • بیماری‌های لثه، مانند التهاب لثه (ژینژیویت) و پریودنتیت
  • سیگار کشیدن، اگرچه ممکن است به طور کامل این روش را رد نکند.

قبل از دریافت ایمپلنت اندوستال، ممکن است لازم باشد برای این شرایط تحت درمان قرار بگیرید یا آنها را مدیریت بنمائید.

فرآیند ایمپلنت چگونه انجام می شود ؟

جراحی برای قرار دادن ایمپلنت دندانی نسبتاً تهاجمی می باشد، به این معنی است  که شما  نیاز به برش‌های عمیق دارد. این کار ممکن است توسط یک دندانپزشک عمومی، جراح دهان و فک و صورت، پریودنتیست یا پروتزودنتیست انجام شود. به طور معمول، جراحی تحت بی‌حسی موضعی انجام می‌شود، بنابراین شما بیدار می‌مانید و دهان شما بی‌حس می‌شود.

سه مرحله اصلی برای روش ایمپلنت اندوستال وجود دارد:

  • تصویربرداری و قرار دادن ایمپلنت :
  • از اشعه ایکس دندان یا نوع دیگری از تکنیک تصویربرداری برای ارزیابی ناحیه‌ای که دندان یا دندان‌ها در آن از دست رفته‌اند، استفاده می‌شود. سپس جراحان یک برش کوچک در لثه ایجاد می‌کنند و سوراخی را در استخوان ایجاد می‌کنند. آنها ممکن است از یک راهنمای جراحی و استنت برای قرار دادن یک پیچ یا مخروط ، معروف به “بدنه ایمپلنت”، در این فضا استفاده کنند و یک شکاف باقی بگذارند.
  • بهبودی: در مرحله بعد، شما باید یک دوره بهبودی را طی نمائید . این دوره میتواند  از چند هفته تا چند ماه طول بکشد .  زیرا ماده استخوان در اطراف پیچ رشد می‌کند. این فرآیند “استئواینتگریشن” نامیده می‌شود. اغلب، ایمپلنت بدون مزاحمت باقی می‌ماند تا ادغام بهتری با استخوان انجام بشود. گاهی اوقات، جراح یک پسوند، به نام “اباتمنت” اضافه می‌کند و یک تاج موقت قرار داده می‌شود.
  • نصب تاج دائمی: پس از دوره بهبودی، دندان مصنوعی، که به عنوان “پروتز” یا “تاج” نیز شناخته می‌شود، روی اباتمنت قرار می‌گیرد. با استفاده از فناوری اسکن، پروتز به گونه‌ای سفارشی می‌شود که کاملاً در جای خود قرار بگیرد. رنگ آن با دندان‌های اطراف مطابقت دارد، بنابراین طبیعی به نظر می‌رسد.

اگر چندین دندان از دست رفته باشد، یک بریج دندانی  یک دندان مصنوعی یا گروهی از دندان‌ها  می‌تواند به ایمپلنت متصل شود. 

همچنین، ایمپلنت‌های دندانی می‌توانند برای تثبیت ردیف‌های دندان مصنوعی در صورت از دست دادن بسیاری از دندان‌ها استفاده شوند.

 

قبل و بعد از ایمپلنت

روش‌های تکمیلی

اگر توده استخوانی در فک بالا (ماگزیلا) یا فک پایین (مندیبل) کافی نباشد، نمی‌توانند ایمپلنت را در جای خود نگه دارند. برای اطمینان از موفقیت ایمپلنت دندانی، ممکن است روش‌های اضافی مورد نیاز باشد. این موارد عبارتند از:

  • کشیدن دندان: 
  • اگر قسمتی از دندانی که می‌خواهید جایگزین کنید هنوز در لثه شما وجود دارد، ابتدا باید آن را خارج کنید. کشیدن دندان (“بیرون کشیدن” دندان) یک روش استاندارد دندانپزشکی است.
  • افزایش استخوان: قبل از جراحی، جراح دهان ممکن است مجبور به انجام پیوند استخوان شود. مواد استخوانی که از قسمت دیگری از بدن شما برداشت می‌شود یا مواد مصنوعی به ناحیه آسیب دیده متصل می‌شوند. با گذشت زمان معمولا  چندین ماه  این مواد در ساختار اطراف ادغام می‌شوند و آن را تقویت می‌کنند.
  • لیفت سینوس:
  • دندان‌های قسمت عقب فک بالا، یا “ماگزیلا”، از جمله  دندان‌های سخت برای جایگزینی هستند. استخوان در اینجا بیشتر احتمال دارد که ناکافی باشد و به دلیل نزدیکی به سینوس (مسیرهایی که از سوراخ‌های بینی شما به عقب می‌روند) فضای کمی برای خطا وجود دارد. ممکن است تقویت این ناحیه با بالا بردن سینوس و سپس تقویت ماگزیلا لازم باشد.
  • گسترش ریج: این روش در صورتی استفاده می‌شود که توده استخوانی در مندیبل و/یا ماگزیلا شما ناکافی باشد. در این روش، جراح دهان مواد لثه را جدا می‌کند و ناحیه آسیب دیده را آشکار می‌کند و مواد استخوانی مصنوعی را به استخوان، یا “ریج استخوان”، اضافه می‌کند تا مشکل را اصلاح کند. مانند افزایش استخوان، قبل از جراحی ایمپلنت یک دوره بهبودی قابل توجه وجود دارد.
  • مراقبت‌های بعد از عمل

    بلافاصله بعد از جراحی

    با هر مرحله از این روش  برای جراحی ایمپلنت  و به خصوص  پس از نصب بدنه اصلی  ایمپلنت اندوستال در استخوان فک  برخی از عوارض جانبی آن را  احساس خواهید نمود. از جمله:

      • مقدار خیلی کم خونریزی در 12 تا 24 ساعت اول پس از عمل جراحی ایمپلنت عادی می باشد 
      • درد کم  و ناراحتی کم  در اطراف ناحیه آسیب دیده دندانی و اجرا شده در جراحی ایمپلنت 
      • تورم  در لپ ها و صورت یا لثه ها  در دو تا سه روز اول پس از جراحی ایمپلنت 
    • در موارد بسیار نادر، بی‌حسی موقت در فک پایین ممکن است حس شود 

    در هفته اول پس از جراحی ایمپلنت، یک دوره بحرانی برای بهبودی دندانی لازم میباشد، چند نکته را باید در نظر داشته باشید:  

    • دستور العمل های زیادی  در مورد نحوه تمیز نگه داشتن  و مراقبت بسیار صحیح از ایمپلنت خود دریافت خواهید نمود .
    • باید از برخی غذاهای بسیار سفت یا نسبتا سفت  که جویدن آنها بسیار سخت است اجتناب نمائید . 
    • ممکن است اجبار داشته باشید که  از برخی تمرینات بدنی یا فعالیت‌های سخت بدنی دوری کنید .
    • برای خونریزی های مختلف ، می‌توانید خون اضافی را با گاز خشک پاک نمائید؛ پس از آن  گاز مرطوب را به مدت بیست دقیقه روی ناحیه آسیب دیده محکم فشار دهید.
    • در  دوازده  ساعت اول پس از جراحی ایمپلنت دندانی، سر خود را بیش از حد حرکت ندهید.
    • از نی تاکیدا استفاده ننمائید، زیرا مکش لخته‌ای را که در محل ایمپلنت تشکیل می‌شود، مختل  مینماید . 
    • همچنین به شما روش های  در مورد نحوه تمیز کردن و مراقبت درست بعد از ایمپلنت خود، مانند نحوه صحیح مسواک زدن و نخ دندان کشیدن درست، داده می‌شود. این دستورالعمل‌ها را به دقت دنبال نمائید  و آماده شوید تا در عرض دو هفته برای پیگیری مراجعه نمائید.

    در صورت بروز موارد زیر با پزشک خود تماس بگیرید و یا شماره09360504087 تماس حاصل بفرمائید :

    • مشکل در باز کردن دهان، صحبت کردن یا جویدن بعد از انجام عمل ایمپلنت 
    • تورم در صورت پس از سه روز اول بعد از جراحی 
    • دندان درد یا درد در دهان و فک 
    • بوی بد دهان مداوم که غیر قابل تحمل باشد 
    • لثه‌های متورم و بسیار دردناک
    • شل شدن دندان یا دندان‌های اطراف 
    • ایجاد شکاف بین دندان‌های اطراف
    • ترشح (چرک) از ناحیه آسیب دیده پس از عمل جراحی ایمپلنت 
  • برای جلوگیری از عفونت در حین بهبودی محل، آنتی‌بیوتیک به شما داده خواهد شد . 

  • درمان‌های خانگی و مدیریت درد پس از عمل جراحی ایملپنت 

    مراقبت‌های خانگی بعد  از ایمپلنت اندوستال شامل حفظ بهداشت دهان و دندان می باشد. شما باید دو بار در روز به طور کاملا صحیح مسواک بزنید، روزانه نخ دندان را به طور کامل بکشید و معاینات منظم دندانپزشکی را انجام نمائید. علاوه بر این، سیگار کشیدن احتمال عوارض دندان را افزایش خواهد داد، بنابراین حتما باید سعی کنید آن را ترک نمائید.

    در اوایل بعد از انجام جراحی ، ممکن است درد و ناراحتی کمی  را تجربه کنید. درمان‌های خانگی برای کمک به بهبودی شما شامل موارد زیر می باشد :

    • داروها: داروها را از پزشک خود مطالبه نمائید . 
    • یخ: یخ گذاشتن روی پوست اطراف ناحیه آسیب دیده می‌تواند تورم را در چند روز اول پس از جراحی کاهش دهد. یک کمپرس سرد یا کیسه یخ پیچیده شده در یک حوله مرطوب را به مدت 15 دقیقه در هر بار روی ناحیه قرار دهید. این کار را می‌توان چندین بار تکرار کرد، اما مطمئن شوید که هر جلسه را با 15 دقیقه فاصله از هم جدا کنید. بعد از چند روز، برای افزایش جریان خون به ناحیه، از کمپرس گرم استفاده کنید.
    • وضعیت مناسب: در 12 تا 24 ساعت اول پس از جراحی، سر خود را تا حد امکان صاف نگه دارید. این کار از جریان خون بیش از حد به منطقه جلوگیری می‌کند، که می‌تواند به بهبودی کمک کند.
    • غرغره آب نمک: با بهبود لثه‌های شما، توصیه رایج دیگر این است که چندین بار در روز محلول آب نمک را غرغره کنید. نصف قاشق غذاخوری نمک را در یک فنجان یا لیوان آب گرم هم بزنید. به مدت 10 ثانیه در هر بار، جرعه جرعه آب را به آرامی در دهان خود بچرخانید و سپس بیرون بریزید. حداقل دو بار در روز این کار را انجام دهید.

    نرخ موفقیت کلی

    اگرچه عوارض ایمپلنت‌های اندوستال می‌تواند جدی باشد، اما به طور کلی نسبتاً نادر هستند. این یک روش بسیار موفق است. اکثریت قریب به اتفاق – حدود 90٪ تا 95٪ – ایمپلنت‌ها با موفقیت در فک ادغام می‌شوند و دندان از دست رفته را بدون مشکل یا عارضه اصلاح می‌کنند.

    گزینه‌های جایگزین

    اگر ساختار استخوانی زیرین ناکافی باشد یا شرایط سلامتی زمینه‌ای زیادی وجود داشته باشد، ایمپلنت‌های اندوستال احتمالاً موفق نخواهند بود. سایر روش‌های اصلاح دندان‌های از دست رفته عبارتند از:

    • بریج‌های ثابت: بریج‌های دندانی یک یا چند دندان مصنوعی (ترمیم) هستند که برای اصلاح مشکلات در دهان قرار می‌گیرند. آنها به گونه‌ای ساخته می‌شوند که با گاز گرفتن و لبخند شما مطابقت داشته باشند و با استفاده از سیمان  به دندان‌های موجود متصل می‌شوند.
    • دندان‌های مصنوعی پارسیل: گزینه دیگر استفاده از دندان‌های مصنوعی پارسیل متحرک برای اصلاح چندین دندان از دست رفته است. این ردیف‌های دندان مصنوعی در شب برداشته می‌شوند و نیاز به تمیز کردن و مراقبت دارند، اما روشی غیرتهاجمی برای اصلاح لبخند شما هستند.
    • دندان‌های مصنوعی کامل: در مواردی که تمام یا بیشتر دندان‌های خود را از دست داده‌اید، دندان‌های مصنوعی کامل – جایگزینی ردیف بالا و/یا پایین – نیز ممکن است در نظر گرفته شود. مانند دندان‌های مصنوعی پارسیل، آنها در شب برداشته می‌شوند و مراقبت ویژه برای تمیز کردن و غذا خوردن با آنها لازم است.

    خلاصه

    ایمپلنت‌های اندوستال ایمپلنت‌های دندانی هستند که جایگزین دندان‌های از دست رفته می‌شوند. یک پیچ یا سیلندر جراحی (بدنه ایمپلنت) در فک جاسازی می‌شود و یک پایه، یا اباتمنت، نصب می‌شود. هنگامی که استخوان در اطراف بدنه رشد کرد و به اندازه کافی قوی شد، جراح دهان یک تاج دائمی را در بالا قرار می‌دهد.

    پس از عمل، ممکن است مقداری ناراحتی و درد را تجربه کنید و باید از غذاهای سخت که جویدن آنها دشوار است اجتناب کنید.

2. ایمپلنت‌های ساب پریوستیال (Subperiosteal):

  • این نوع ایمپلنت زیر لثه و روی استخوان فک قرار می‌گیرد، اما داخل استخوان فک فرو نمی‌رود.
  • ایمپلنت‌های ساب پریوستیال برای افرادی که استخوان فک کافی ندارند یا نمی‌خواهند جراحی پیوند استخوان انجام دهند، مناسب هستند.

3. ایمپلنت‌های زیگوماتیک (Zygomatic):

  • این نوع ایمپلنت بلندتر از ایمپلنت‌های اندوستال است و در استخوان گونه (زیگوماتیک) قرار می‌گیرد.
  • ایمپلنت‌های زیگوماتیک برای افرادی که استخوان فک بسیار کمی دارند یا قبلاً پیوند استخوان ناموفق داشته‌اند، مناسب هستند.

4. مینی ایمپلنت‌ها (Mini Implants):

  • این نوع ایمپلنت‌ها کوچک‌تر از ایمپلنت‌های اندوستال هستند و معمولاً برای نگهداری دندان‌های مصنوعی یا پروتزهای متحرک استفاده می‌شوند.
  • مینی ایمپلنت‌ها برای افرادی که استخوان فک کافی ندارند یا نمی‌خواهند جراحی پیچیده انجام دهند، مناسب هستند.

5. ایمپلنت‌های فوری (Immediate Implants):

  • این نوع ایمپلنت‌ها بلافاصله پس از کشیدن دندان در استخوان فک قرار می‌گیرند.
  • ایمپلنت‌های فوری می‌توانند زمان درمان را کاهش دهند و ظاهر طبیعی‌تری به دندان‌ها ببخشند.

علاوه بر این، ایمپلنت‌ها را می‌توان بر اساس مراحل کاشت نیز دسته‌بندی کرد:

  • ایمپلنت‌های تک مرحله‌ای: در این روش، یک پیچ از جنس تیتانیوم در داخل استخوان فک قرار می‌گیرد و قسمتی از آن بیرون از لثه باقی می‌ماند.
  • ایمپلنت‌های دو مرحله‌ای: در این روش، ایمپلنت به طور کامل در لثه قرار می‌گیرد و پس از بهبودی، در مرحله دوم، تاج دندان روی ایمپلنت قرار داده می‌شود.

انتخاب نوع مناسب ایمپلنت به عوامل مختلفی مانند وضعیت استخوان فک، تعداد دندان‌های از دست رفته، سلامت عمومی بیمار و بودجه بستگی دارد. بهتر است با دندانپزشک خود مشورت کنید تا  گزینه مناسب را برای شما تعیین کند.

سریع تماس بگیر